سبب گزينش اين نامها را بيان مىدارد : [ 22 ] پيامبر خدا فرمود : هارون فرزندانش را « شبر » و « شبير » ناميد ، و من فرزندانم حسن و حسين را به همان معنا كه او فرزندانش را ناميد ، ناميدم : شبر و شبير . « 1 » آنگاه كه پيامبر ، كردار هارون را ، علّت نامگذارى حسن و حسين مىشمارد ، پيوندى را يادآور مىگردد كه ميان نام هارون و پايگاه پدر حسن و حسين هست ، و آنچه را از زبان او در حديث « منزلت » آمده است يادآور مىشود . حديثى كه پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - در آن إعلام كرد : « علىّ منّى بمنزلة هارون من موسى ، إلّا أنّه لا نبىّ بعدى » ( يعنى : على نسبت به من ، به منزلهء هارون است نسبت به موسى ؛ جز اين كه هيچ پيامبرى پس از من نيست ) ؛ اين حديث را بعض حفّاظ با 500 إسناد تخريج نموده‌اند و در زمرهء أحاديث متواتر بشمارست . « 2 » هرگاه على در خلافت و وزارت به منزلهء هارون باشد ، بايد نام دو پسرش نيز چون نام پسران هارون باشد ، تا اين همنامى نشان دهد كه وى ، بدون استثناء ، در همهء شئون در منزلت او جاى گرفته است ، جز در نبوّت كه به پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - ختم گرديده . كنيهء آن حضرت : أبو عبد اللّه : مورّخان و محدّثان بر اين كنيه همداستانند ، و آن حضرت را به كنيه‌اى جز

--> ( 1 ) . تلفّظى كه در متن از براى « شبر » و « شبير » آورديم ، همان است كه در متن عربى كتاب استاد جلالى آمده ؛ ليك بايد دانست در بعض منابع ، « شبّر » و « شبير » ( به تخفيف باء ) ، و نيز « شبّر » و « شبّير » ( به تشديد باء ) ضبط گرديده است . نگر : لسان العرب ، ط . دار المعارف ، ص 2185 ؛ و : غريب الحديث فى بحار الأنوار ، الحسينىّ البيرجندىّ ، 2 / 276 . ( 2 ) اين حديث را با طرق ابن عساكر بنگريد در : تاريخ دمشق ، ترجمة الإمام علىّ عليه السّلام ، أحاديث شماره‌گذارى شده به شماره‌هاى 336 - 456 ، مجلّد أوّل ( صص 306 - 394 ) ، و تعليقاتى كه محقّق آن ، شيخ محمّد باقرمحمودى ، بر آن افزوده .